شعر تا خرخره در تاریخ غوطه ور است…

تزارا ست که آنجا که در تایید «شعر متعهد» می‌نویسد، می‌گوید که پس از جنگ جهانی دوم «شعر تا خرخره در تاریخ غوطه ور است».  زمانی که سارتر مفهوم «ادبیات متعهد» را مطرح می‌کند و سوررئالیست‌ها را به محکمه می‌برد، تزارا در مقاله‌ای غیرمستقیم به نجات آنها می‌آید. او ضمن تایید دیدگاه‌های سارتر،  او را نقد می‌کند و می‌نویسد: 

 اصطلاح «شعر متعهد» که تاکنون موضوع بحث‌های بسیاری بوده است ، تنها زمانی معنا پیدا می کند که تعهد سوژه-شاعر به ابژه- واقعه از نظم اخلاقی و معنوی فراتر رود و به تعهد کامل شاعر در برابر زندگی تبدیل شود، همذات پنداری با شعر. فقط به این قیمت است که شعر می تواند مدعی شود که ابزاری برای معرفت است و صرفا یک مشغولیت مبهم زیباشناسی و لذتی حسی باقی نمی ماند به آنگونه که غالبا هم رایج است. این شاعر است که در قیاس با ارزش‌های انسانی معنا دارد، شعر نوشته شده تنها یکی از مظاهر گاه و بیگاه آن است، یک شهادت، یک نقطه عطف. [۱]

هنگامه هویدا

1] Tzara, T. «Essai sur la situation de la poésie», n° 4. 32.

*Image: Francis Picabia (1879-1953), "Portrait de Tristan Tzara", 1918.